Go to the docter

Reacties · 63 Bekeken

Het was in de dagen dat de oorlog tegen corona werd gevoerd....

Het corona-virus was een naar virus. Het zorgde voor veel doden, jong en oud. Maar ook veel zieken. De IC's waren overbelast. Keuzes moesten worden gemaakt. Die mag/moet sterven - te oud en teveel onderliggende aandoeningen. Oké, je kan niet de hele mensheid redden. En in die tijd waren er nieuwe regels. Afstand houden, snel boodschappen doen was toegestaan. Het hele verhaal ga ik maar niet vertellen. Wel wat mij overkwam in die begindagen. 

Op een dag moest ik boodschappen gaan doen. Ik had niet asociaal gehamsterd, dus er waren wat producten op. Ik liep mijn rondje in de supermarkt zo goed en zo kwaad als het ging. Mensen ontweken elkaar wat spastisch. Niemand wilde ziek worden tenslotte. En ik wilde niet diegene zijn die ze had aangestoken. Want ik wist niet of ik het virus in of aan mij had. Nadat ik al mijn broodnodige spullen had verzameld, ging ik naar de kassa. Afrekenen moest digitaal. Dan maar even niet opstandig doen dame, zei ik tegen mezelf. Netjes gepind en ik ging met mijn rijkdom in het karretje naar buiten. 

Buiten is een slimme afrit gemaakt voor de karretjes. Alleen ik had dat even niet in de gaten. Schichtig keek ik om mij heen of er geen auto met een noodgang over de parkeerplaats scheurde en daarmee had ik niet in die slimme afrit niet in de gaten. Ik zette en stap en pats, mijn rechtervoet klapte dubbel. Inwendig tegen mezelf scheldend dat ik toch weer die afgetrapte oude die zo lekker zitten schoenen had aangetrokken strompelde ik naar mijn auto. Nog een geluk dat ik het hele eind niet hoefde te lopen. Tassen in de auto geladen, karretje terugzetten en naar de auto. Ik was blij dat ik zat. De pijn was bijna niet te houden. Tweede geluk dat ik een automaat rij, scheelt een hoop voetbewegingen. Thuisgekomen kwam manlief naar buiten om het zware werk te doen, de tassen sjouwen. Eerst boodschappen uitpakken en pas toen inspecteerde ik mijn voet. Eigen conclusie, bandjes opgerekt dus dat wordt een week of wat pijn leiden. Naar de huisarts zou ik pas gaan wanneer ik echt niet meer zou kunnen lopen. Het ziekenhuis was wel de laatste plek waar ik wilde zijn in die dagen. 

Na twee weken was de pijn amper nog aanwezig. Wandelingen maken ging goed, weliswaar met nog wat pijn. Kneuzen en verstuiken doet veel pijn en kan ook lang blijven aanhouden weet ik. Het is een ongemak wat overgaat. Het moet slijten. En het is bijna weg. 

Het Coronavirus waart rond, maar een ongeluk zit nog steeds in het spreekwoordelijke kleine hoekje. En die oude afgetrapte schoenen, hebben het einde van de pandemie niet overleeft. Die gingen regelrecht de kliko in. 

Fijne dag en stay safe,

Liefs,

Elisabeth

 

 

Reacties